Annemarie naar Washington DC

All my bags are packed
I’m ready to go
I’m standin’ here outside your door

De dag van vertrek is dan werkelijk aangebroken. ’s Morgens breng ik Ethan nog even naar het kinderdagverblijf. Om 9 uur vertrekken we naar Gertruud om haar op te halen. Ze rijdt gezellig mee met ons naar Schiphol. We zijn keurig op tijd dus nog even tijd om een kopje koffie te drinken met elkaar. Maar dan neem ik afscheid van Gabri en Pim. Pim moet weer op tijd op school zijn. Gertruud gaat naar de crewroom en ik ga mijn koffer afgeven en door de security. Dat gaat allemaal best nog wel snel, maar dan stopt het voor de douane. Sta je weer op een kluitje te wachten en schuifel je langzaam met je handbagage richting de automaten. Deze keer heb ik voor een rugzak gekozen zodat mijn handen vrij zijn. Je moet toch anders denken als je alleen reist. Nadat ook dat gelukt is ga ik nog even winkeltjes kijken.

Je loopt zo rond en ziet heel veel leuke dingen, maar denkt dat heb ik eigenlijk ook niet nodig. Dus uiteindelijk wordt het een mascara. Dat was ik al van plan. Ik bereken even hoe laat ik ga eten aan boord en denk dat ik eigenlijk wel wat lekkers lust. Ja niemand om te overleggen dus ik moet zelf een keuze maken. Het wordt een poke bowl. Met zalm. Heerlijk. Dan is het al tijd om te boarden. Ik wandel rustig naar gate E5. Gezellig, ik zie dat op gate E3 een vlucht uit Beijing aankomt. Dat voelt toch apart. Ik loop naar de gate waar een stewardess rondloopt en aan iedereen vraagt of ze de afgelopen 14 dagen in China zijn geweest. Zo niet dan krijg je een groene sticker op je paspoort. Hoera ik krijg die ook.

In het vliegtuig zoek ik gauw mijn plek op. Rij 25 heb ik geboekt, meeste kans dat Gertruud in mijn buurt aan het werk is. Het vliegtuig zit niet vol en ik mag gaan zitten op rij 17. Ssssst ik heb 3 stoelen voor mijzelf. Dit is mogelijk omdat de vlucht niet vol zit. Ik ga lekker een filmpje kijken en een maaltijd nuttigen. Gertruud komt regelmatig langs om te kijken of ik nog iets nodig heb. Ik heb geloof ik ook de hele crew een hand gegeven. Ook zij komen geregeld langs. Dit voelt toch wel heel bijzonder. Bij hoge uitzondering mag ik zelfs in de cockpit kijken. Er wordt mij van alles ook uitgelegd. Na een uurtje of 8 wordt de daling ingezet en rond een uur of 4 plaatselijke tijd landen wij op Dulles International Airport

Dan snel door de douane. Het gaat erg vlot. Eerlijk zijn helpt en het feit dat je een leerkracht bent helpt ook. Dat vinden ze erg interessant. Op het moment dat ik de douane doorloop zie ik mijn koffer al op de band. Zo oppakken en doorlopen maar. Even met het thuisfront gebeld. Kan nu nog want thuis is het 23.35 uur. Daarna door naar het busje voor de Rentals. Een aardige chauffeur helpt mij met mijn koffer. Ik zit alleen in de bus. Ik haal mijn auto op, een mooie zwarte Toyota Camry met slechts 450 miles op de teller. Wat een luxe.

Dan de auto starten en op weg naar Washington. Navigatie op mijn telefoon en dan maar rijden. Oké ik krijg geen stem. En het is wel lastig als je alleen bent en helemaal de weg niet kent. En dan wordt het langzaam ook donkerder als je dichter bij Washington komt. En het wordt steeds drukker. Nou ik heb heel wat peentjes gezweet. Soms maar een beetje op de gok of achter iemand aan gereden waarvan ik het gevoel had dat hij/zij dezelfde kant op moest. En toen was ik bij het hotel. Ik moest alleen maar linksaf. Maar dat mocht niet. Dus ik moest nog een extra rondje rijden. En het was heel druk. Maar alles gelukt en de auto was nog heel. Ik een paar jaar ouder. Acht komt wel goed. Bij het hotel gebruik gemaakt van valet parking. Iets anders is er niet bij dit hotel. Het is een heel mooi hotel.

 

Na een korte en verfrissende douche gaan Gertruud en ik op zoek naar een leuk eettentje. Het wordt de Indiër om de hoek, Rajaji Curry House. Daarna lopen we weer terug naar het hotel en besluiten we maar te gaan slapen. Het is ondertussen half 11 hier en half 5 in Nederland. We zijn al zo’n 22 uur op. Maar ja vroeger slapen betekent dat je ook midden in de nacht wakker wordt en niet meer kan slapen. We houden het nu vol tot half 5.