Dag van retour
Deze dag begin ik met een lekker kopje thee met sinaasappelsmaak. Ik heb een paar zakjes van Gertruud gekregen om lekkere thee mee te zetten. Even nog van genieten van mijn tijd hier. Het wordt tijd om mijn koffer in te gaan pakken. Krijg ik alles er wel in? En ga ik nog wat kopen vandaag? Er past niet veel meer in mijn koffer. Ach een beetje proppen en duwen. Nog een paar leuke foto’s maken van mijn uitzicht en van het hotel. Die lift blijft toch wel een dingetje. Gewoon leuk om zo’n lift te kunnen gebruiken.
Ontbijt
Nou alles in de auto gelegd. Dat was geen probleem, auto is groot zat. Het is een leuke auto en hij rijdt lekker, alleen jammer dat hij uit Japan komt. Toch een beetje trouw blijven aan mijn (familie)principes. Nu wordt het tijd voor mijn laatste breakfast in America. Lekker naar mijn vaste stek gewandeld op de hoek van 22nd street en P street. Er staat een ijskoude wind en ik denk dat de temperatuur niet boven de 35`F uitkomt. De lucht is wel weer strakblauw. Ik bestel deze keer een matcha latte met Omelet with toast. Lekker met spinach and cheese. Ik geniet nog even extra van deze laatste keer hier van mijn ontbijtje. En omdat ik pas vanavond vlieg heb ik ook even de tijd om het rustig op te eten en te bedenken wat ik ga doen. Ik besluit eerst maar eens Massachusetts Ave NW af te rijden. Dat is een lange straat met heel veel ambassades. En daarna nog wat hele mooie huizen om zo even te bekijken. Dan besluit ik richting Dulles Town Center te rijden. Op naar een winkelcentrum.
Lunch
En na een leuke rit richting Dulles, waarbij ik weer eens de verkeerde baan heb gekozen ben ik toch aangekomen bij het winkelcentrum. Ik had de baan die rechtstreeks doorging naar het vliegveld. En ik kon er ook niet meer vanaf. Maar volgens mij hoefde ik nu geen tol te betalen. Je wordt helemaal stapeldol van al die borden boven en langs de weg en dan neem je de gok maar en hoop je dat je goed zit. Tja dat is het lastige van alleen rijden. Je moet echt op alles letten en je kan niemand de schuld geven dat het niet goed gaat, behalve jezelf. Ik ga eens kijken in het winkelcentrum. Er zit een Hot Toppic winkel. Die kan ik mij nog goed herinneren van Los Angeles. We waren bij een winkelcentrum, the Glendale Galleria en ik denk dat Pim het ook nog weet. Ik geloof dat we meer dan een uur op Eileen hebben gewacht daar voordat ze klaar was met kijken daar bij die Hot Toppic. Ik heb er nu weer iets leuks kunnen kopen voor Eileen. Tenminste dat hoop ik dat ze het leuk vindt. En nog iets leuks voor Lianne van Harry Potter, oorbellen. Dan bij de Vans winkel een paar leuke Vans voor Ethan gekocht en sokken voor Pim. Zo dat prop ik er nog wel bij in de koffer. Zelfs de doos van de Vans gaan mee, wel helemaal plat gemaakt. Mocht het te zwaar worden dan gooi ik mijn boeken nog wel in mijn handbagage. Beetje creatief zijn hiermee en dan komen we er wel. Er zit net buiten het winkelcentrum een filiaal van the Cheescake Factory. Ik denk dat ik daar nog maar even ga lunchen. Er een mooie afsluiting van maken. Ik eet een heerlijke salade, skinnylicious asian chicken salad en natuurlijk als toetje nog een stukje cheescake, mango key lime cheesecake.
Vliegveld
Het wordt tijd om de auto af te tanken en hem weer in te leveren bij de verhuurder. Ik heb er toch 677 mile mee gereden. Of te wel 1090 kilometer. En dan heb ik er wel voor 43 euro benzine in moeten gooien. De prijs is ongeveer $ 2,30 voor een gallon, omgerekend dus 56 eurocent de liter. Dat is niet duur. Dan mag ik in het busje naar het vliegveld zelf. Tijd om de koffer af te geven en nog even alles te overdenken. Ik heb mijzelf al ingecheckt. Deze keer zit ik achterin, want daar waren nog heel veel stoelen vrij. Ik heb een stoel aan het raam gekozen, ook in de hoop dat er niemand naast mij komt zitten. Ik loop nog een rondje over het vliegveld. Het is redelijk rustig. Het is een aparte luchthaven. 3 lange smalle gebouwen die onderling verbonden zijn met een soort van metro. Ik moet bij A zijn. Als ik aan kom lopen is de vlucht uit Amsterdam net geland. Ik ze het vliegtuig net aankomen bij de gate. Als ze beginnen met inchecken blijf ik eerst maar eens rustig zitten. Bijna iedereen gaat in de lange rij staan. Ik wacht wel tot de rij bijna weg is. Dan ga ik staan en omdat de mensen van de business al binnen zijn, mag ik via die gate naar het vliegtuig. Ik blijk inderdaad bijna achterin te zitten en heerlijk rustig. Niemand naast mij en dan te bedenken dat ze voorin hutje mutje zitten. We vertrekken redelijk op tijd en als we net goed en wel in de lucht zitten komt de purser naast mij zitten. Oh?!? Ja hij en twee collega’s hadden een berichtje gelezen van Gertruud over mijn leuke trip en hij had nog een kleinigheidje voor mij en of ik alcohol drink….. ja hoor champagne gaat er wel in. Toch wel een hele mooie afsluiting van deze trip. Ik zit alleen en kan later nog even slapen op de drie stoelen en ik kan alleen maar zeggen wat een topreisje dit is. Zeker het vliegen is mede dankzij Gertruud een onvergetelijke ervaring geworden.
Aankomst
Onderweg hebben we nog een beetje last van turbulentie. Zo heftig dat ook de crew moet gaan zitten. Maar ook dat gaat goed en een half uurtje eerder dan de planning landen we op Schiphol. Hoera op D57 en dat betekent dat ik nog een flinke wandeling voor de boeg heb. Gelukkig valt de paspoortcontrole mee. Ik ga door de automaat en er staat niemand voor mij. Dan nog een stukje doorlopen voor mijn koffer. Die is snel te herkennen, want ik heb er bij het handvat een Sparta sticker op geplakt.
Welkom thuis
Als ik de hal inloop staat Gabri al op mij te wachten met een bos bloemen. Zo dat is nog eens een welkom thuis! En een mooie afsluiting van deze trip. Ik kan wel zeggen dat het goed bevallen is. Het is natuurlijk gezellig om samen met iemand op vakantie te gaan en mooie momenten te delen. Maar om dit zo alleen te doen is ook goed. En ik geef toe dat kan ook in Europa, maar zoals nu om dit nu een keer te doen naar Washington maakt het wel bijzonder. Tja lang vliegen, ik denk dat mensen naar de wintersport langer in de auto hebben gezeten. Ik vond het ook wel apart om even helemaal op mijzelf te zijn aangewezen. En omdat je geen 4g hebt en niet overal wifi moet je ineens met jezelf in gesprek gaan. En zelf beslissen wat je gaat doen. Geen overleg nodig en veel tijd zo om na te denken over allerlei zaken. Dagelijkse zaken, maar ook over de zin van het leven en het hoe en waarom. Alles weer even in een juist perspectief plaatsen. Wat de toekomst brengen moge……..
Ik vond het rijden in Washington in de avondspits nog wel een hele toer. Je wilt natuurlijk ook je auto heel houden. Zeker die eerste vrijdagavond. Maar ook dat heb ik heel goed gedaan al zeg ik dat zelf. Maar zo even lekker rijden in de natuur was echt een verademing. Genieten van het uitzicht wanneer je maar wilt. Heerlijk. Het is voor herhaling vatbaar dus op naar het volgende leuke plan………..
P.S. hieronder nog twee souvenirs die ik voor Gabri had gekocht, kan ik nu erop zetten:
Annemarie naar Washington DC 