Na een nachtje slapen in een beetje vaag motel en een best lekker ontbijtje daar weer verder gaan rijden. Ik wil nog een stukje verder west gaan rijden. Ik rij verder over de 33 richting Franklin door het George Washington National Forest. Veel scherpe bochten en ook veel stijgen en dalen. De bochten in de weg liggen erg schuin en dat rijdt tocht soms een beetje vreemd. Het lijkt wel of je in een achtbaan zit. Als ik in Franklin ben aangekomen pak ik de 220 richting het zuiden. Ik kan ook weer een nieuwe staat aan mijn lijstje toevoegen; West Virginia. En natuurlijk heb ik ook even John Denver aangezet. Dat klinkt toch wel leuk zo…..
Almost heaven, West Virginia
Blue Ridge Mountains, Shenandoah River
Life is old there, older than the trees
Younger than the mountains, growing like a breeze
Ik rij door totdat ik de 250 tegenkom en neem deze weer richting het oosten. Het uitzicht is vaak weer mooi, de mist trekt op uit de bergen. De zon schijnt ook weer heerlijk en ik zie de damp van het asfalt opstijgen. Ook zie de rotsen die iedere keer weer andere kleuren lijken te hebben. Ik moet eerlijk toegeven dat ik sinds een paar jaar heel anders naar rotsen kijk. Ik bekijk de kleuren veel beter. Een rots is niet grijs, maar hier vaak een beetje groengrijs. En dan zijn ze weer roder richting paars. Of wat meer rood richting bruin. Dan ineens weer de kleur beige. Tja wat het precies betekent weet ik niet, na de vakantie maar eens aan Eileen vragen. Onze deskundige op dit gebied.
Ik rij door tot Staunton en besluit daar de interstate 81 maar weer eens richting het noorden te nemen. Ik moet toch ook weer eens terug rijden naar Washington. Het is wel heerlijk om hier gewoon lekker te kunnen rondrijden. Mooie dingen te zien. Kleine dorpjes met een paar huizen en bijna altijd een Kerk. Dan weer een paar weilanden met wat vee. Witte silo’s met rode huizen erbij. Een mooi wit hek. Het is soms net niet echt. Als ik eenmaal op de interstate rij gaat het allemaal wat sneller. Ik kom weer langs Harrisonburg. Ondertussen heb ik de muziek een beetje aangepast en heb ik nu gekozen voor de top 40 filmmuziek van Radio 4. Voor de vakantie gedownload bij Spotify, dank Gabri.
Ik besluit dat ik toch ook nog een keer moet gaan tanken. Ik heb nog 100 mile voordat mijn tank leeg is. Ondertussen geeft de auto aan dat ik ongeveer 33 mpg rij. Dat gaat goed. Ik vind een benzinestation. Ik krijg er net geen 12 gallon in . Ik heb er ongeveer 380 miles mee gereden. Ik durf bijna niet te vertellen hoeveel ik heb moeten afrekenen. Net geen 28 dollar. Ja dan ga je toch voor je plezier nog een rondje rijden hier. Misschien wel morgen.
Ondertussen begin ik wel weer trek te krijgen. Ik heb wel zin in een late lunch. Dan hoef ik vanavond niet meer te eten. Ik had gezien dat er hier ook weer een Cracker Barrel zit. Ik weet nog van vorig jaar zomer met Pim en Gabri dat ze ook lekkere kip hebben. En dan met 3 bijgerechtjes en je hebt weer voor even gegeten. Deze keer neem ik wel de restjes mee. Dan heb ik vanavond op mijn hotelkamer ook nog iets lekkers. Ze lopen trouwens regelmatig langs mijn tafel om te vragen of alles nog naar wens is. Fijn dat ze dat iedere keer doen als ik net mijn mond vol heb. Leuk van die attente bediening. Ook nog even lekker snuffelen in de winkel die erbij hoort. Probleem hier is dat het gewoon niet meer in mijn koffer past. Ik zat ook te denken om twee van die mooie witte schommelstoelen mee te nemen voor op ons nieuwe terras achter. Ik zag mijzelf al helemaal zitten. Helaas passen ook niet meer in de koffer. Misschien online?
Dan toch maar eens terug naar het hotel in Washington. Nog een stukje op de I 81 en daarna de I 66 richting East. Altijd even goed nadenken welke kant je nu op gaat. Het gaat nu pas een beetje regenen, maar het is nog steeds niet echt druk. Dat wordt het pas een mile of 40 voor DC. Dan gaat de weg naar 4 banen en het is gelijk ook druk. En dan ga ik de stad in. Ik zie ook 2 keer een automobilist staande gehouden door de politie. Dat zie je eigenlijk niet in Nederland. Laat staan 2 keer op een dag. Nu zie ik hier geen snelheidscamera’s hangen dus misschien daarom op deze manier. Ik stort mij bij de ondergaande zon in het drukke verkeer van Washington. Dat blijft toch wel even alle aandacht erbij houden, omdat je echt niet weet waar je bent. De navigatie werkt wel, maar soms zijn de afslagen zo verwarrend dat je net toch op de verkeerde baan zit. Gelukkig rij ik nog even verkeerd want ik kan niet te vroeg bij het hotel aankomen. Tot 6.30 pm mag ik niet aan de straat parkeren. Ik kom aan om 6.32 pm en ik kan weer bijna voor de deur parkeren. Dat is even een mazzeltje. Als ik een kwartiertje later nog even de laatste spullen uit de auto haal zie ik dat de straat weer vol staat. Echt dus heel veel mazzel gehad.
Annemarie naar Washington DC 